Dé playlist van de zomer van 2016

Vijftig platen, goed voor net geen drie uur muziek. Deze homemade playlist gaat al dik anderhalve maand mee en bevat veel commerciële nummers die vandaag gedraaid worden, maar ook enkele verrassingen. Sommigen dateren van vorig of dit voorjaar, gaande van onbekende platen van Waar is Ken? tot Zayn. Eigenlijk mag het geen fluit uitmaken wie de platen maakt, of het nu Izegemnaren of ex-One Directioners zijn: de bedoeling is dat ze goesting geven om buiten in de zon of aan het zwembad te zitten, met de autoruiten naar beneden te rijden of de barbecue in gang te steken. Band of Horses past misschien niet bij pakweg Sigma of Justin Bieber, maar beluister de playlist en geef mij ongelijk. En één plaat dateert van 1980, maar die plaat zou eigenlijk nooit mogen ontbreken in dit soort lijstjes. Enjoy.

(BTW: ik heb ze openbaar gezet, dus als ge op ‘volgen’ klikt, staat het meteen ook tussen uw playlisten)

 

Tien simpele tips om kinderen koel te houden als het te warm wordt

Dertig graden is niet bepaald aangenaam als je een peuter van twee jaar en een baby van vier maand in huis hebt. De eerste zweette zich onlangs te pletter (maar dronk gelukkig ook veel), terwijl de tweede er -zoals alles- fel gerust in was. Tijdens die warme zomerdagen vorige maand probeerden we een aantal trucs uit, enkele die we zelf vonden, andere die ik zag passeren op Pinterest. In elk geval, here goes:

1. Stop lakentjes in de diepvries.

Vijf minuutjes voor je je kind in bed stopt, stop je de lakentjes even in de diepvriezer. Het zorgt voor wat verfrissing tot ze in slaap vallen. Leuke bijkomstigheid: het zorgt er voor dat bedbeestjes versmoord worden.

34f970e234fb2e642e12d480bc4661dd2. Maak druivenstokjes.

Druiven bevatten vocht en suiker, ideaal dus als snack in warm weer. Om ze aantrekkelijker te maken: steek ze op een stokje en daarna even in de diepvries. Sinaasappelschijfjes zijn ook een topper. En probeer gerust watermeloen, ananas of ander fruit uit, al dan niet in bolletjesvorm.

3. Hou de temperatuur bij.

Op zo’n hete dag is alles warm, maar het is wel handig om de temperatuur bij te houden, zowel binnen als buiten. Hou de slaapkamers binnen zo duister mogelijk, maar als de temperatuur hoger oploopt, dan zet je het best de ruit op een kier. Eentje in de andere ruimte zorgt voor de nodige tocht.

f49c9de4234ddde5832902cf0c2eb5654. Waterballonnen!

Daar scoort ge altijd mee. Maak er een wedstrijdje van (als piñata of als baseballbal), verstop er in de tuin, spreek af met je buren om ze te belegeren… En nee, je hoeft ze niet in de diepvries te stoppen.

5. Spuit water op de bomen.

Als je bomen hebt, dan ga je al snel daar in de schaduw een opblaasbaar zwembad plaatsen. Als je met de tuinslang op de kruin bovenaan spuit, druppelt het nog gemakkelijk vijf minuten en heb je het gevoel dat je in een tropisch oerwoud zit. Klinkt misschien onnozel, maar het is wél verfrissend.

533431357d653c4de66057b62c6227866. De makkelijkste en lekkerste waterijsjes ooit.

Poepsimpel. Vries drinkzakjes à la Capri Sun in. Knip de bovenkant open. Lepel uit. Score! Of laat ze een tijdje zitten en gebruik ze als gigantische ijslolly.

7. Fruit in ijsblokjes.

Speaking of which. Om kleine kinderen veel water te laten drinken, kan je het iets aantrekkelijker maken. Als je ijsblokjes maakt, plaats fruit als frambozen, druiven of andere stukjes in het ijsblokbakje als je het vult. Feest als je het in hun flesje doet!

8. Geen zwembad?

Sleur hun bad naar buiten of ergens een grote kuip dat staat te versterven op de zolder van je garage. Het maakt de kinderen geen fuck uit waarin ze kunnen spelen.

8f0099511da2a5cb315abfa7f192b9849. Maak een miniwaterpretpark.

Als je wat handig bent en oude restjes tuinslang, plastic buizen hebt, dan kan je met wat geluk een miniwaterpretpark maken. Boor er wat gaatjes in, sluit het aan op de waterkraan en go nuts. Gebruik je fantasie: maak er een carwash van of een hindernissenparcours. Fun gegarandeerd!

10. Bad voor bed

Als de kinderen een hele dag gespeeld hebben, zelfs in het zwembad, is het nuttig om ze nog even -letterlijk en figuurlijk- af te koelen in bad, net voor ze gaan slapen. Zo komen ze ook tot rust.

Ook gekken zijn gelukkig

Als mens kan je best wel wat opmerkingen verdragen, als vriend, als echtgenoot… maar als ouder ligt dat net iets gevoeliger, kan ik me wel inbeelden. Deze week was er opnieuw een ‘dat is toch niet meer normaal‘ uit twee verschillende hoeken. Begrijpelijk. Twintig uur slapen ís ook abnormaal, maar ik was bijna zeker dat er tandjes op komst waren en we voelden ook aan dat hij in een nieuwe groeispurt zat. Hij had het al een paar dagen lastig en we besloten om hem zijn eigen tempo opnieuw te laten vinden. Met succes, want de dag nadien sliep hij weer normaal en de dag nog eens daarna had hij zijn goed humeur toch min of meer terug. De dokter gaf me half gelijk: groeispurt, peuterpuberteit maar een klein virusje in plaats van een tand. No biggie.

“Ik heb geen last van FOMO, maar eerder van FOOL”

Het is frustrerend soms, al die goedbedoelde opmerkingen, al waren bovenstaande afzenders een uitzondering overigens. ‘Zou je niet beter je baard afdoen? Wat vroeger in je bed kruipen? Je onkruid uitdoen? Benzine op je bamboe kappen in plaats van hem uit te doen? Meer sporten? Je dag beter indelen?’ Het lijstje is eindeloos en heeft bijna iets stiefmoederlijks. Over het algemeen kan ik het verdragen, maar heel vaak word ik er gewoon moe van.

Het helpt ook niet dat ik redelijk chaotisch ben, dus dat sommige opmerkingen wel terecht zijn. Ik durf al eens onbezonnen zijn, wil te veel, te graag. Als ze mij kunnen warm maken om 12 kilometer te lopen, terwijl ik drie maand eerder nog geen 1 kan lopen, dan doe ik dat. Snel een avondje Werchter, blijven plakken na het minivoetbal… Ik mag me overigens gelukkig prijzen met zo’n geduldige en begripvolle vrouw.

FOMO ofte Fear Of Missing Out, hoor ik ergens een hipsterpsycholoog prediken. Nee, ik heb geen schrik om iets te missen. Maar als ik achteraf van iets moet spijt hebben, dan is het liever omdat ik het wél gedaan heb.

13827209_329315224070709_273459413_nDaarom heb ik ook aan haast niemand gezegd dat ik me gisteren aan de Dodentocht zou wagen, omdat ongetwijfeld de woorden impulsief, onverantwoord of onnozel ongetwijfeld ook zouden opduiken. Ik moest uiteindelijk, compleet onvoorbereid én uitgeput, afhaken na 42 km. Ik was in mijn opzet geslaagd: mijn fysieke grenzen aftasten. De een denkt dat er een hoek af is bij mij, de ander denkt waarschijnlijk dat ik simpel ben. Een dertiger met tienermanieren, een man met het Peter Pan-syndroom.

In werkelijkheid is de waarheid iets genuanceerder. In werkelijkheid heb ik het gevoel elke dag in regels, deadlines en verwachtingen te verzuipen. Werkgewijs vooral, maar ook op familiaal en amicaal vlak. De lat ligt overal hoog tegenwoordig. En overal ‘wordt maar een kleine moeite’ gevraagd. Maar hoe meer je doet, hoe meer mensen je kent, hoe groter het geheel wordt. Ik heb genoeg van die sociale standaard, van dat verwachtingspatroon. En een goede werknemer zijn én een goede echtgenoot én een goede vader, vriend, collega, kennis… Ik wil vooral een goede ik zijn, hoe klef dat ook mag klinken.

Onze generatie heeft nog nooit zoveel vrijheid gekregen in vergelijking met de vorige, maar ondertussen wordt ze wel zoveel mogelijk gestroomlijnd, in vakjes om toch maar duidelijkheid te scheppen in die wirwar dat ons leven geworden is.

Ik heb soms fysiek nood aan iets onbezonnen, iets compleet batshit crazy, aan iets wat niet binnen de lijn van verwachtingen ligt. Al is het een domme stoot, of weet ik dat het achteraf mentaal of fysiek pijn gaat doen, toch ga ik er voor. En so what als ik dan maar beschouw word als gestoord, het is wel degelijk met een reden. Ik wil het gevoel hebben dat ik over iéts controle heb, dat ik dit leven in mijn eigen handen kan nemen zonder honderdenéén conventies in acht te moeten nemen.

“In het leven draait het net rond die vijf seconden waanzin, waar je je hart volgt.”

Want net daarin ligt creativiteit én verwondering. Als ik tien jaar geleden niet had gebeld voor die bewuste stageplaats, die te ver was om praktisch te zijn, had ik nooit aan tafel gezeten met Jessica Alba in New York terwijl ik op dat moment mijn diploma moest halen. Had ik op school dat verlegen meisje niet aangesproken, dan was ik vandaag niet eens getrouwd, laat staan gelukkig getrouwd. Hadden we rationeel gekozen en ons hart niet gevolgd, dan had ik nooit beseft hoe vol het leven is geworden met mijn twee kinderen. Think about it, elke beslissing die we nemen in ons leven, die vijf seconden waanzin waar je je hart volgt, je instinct, en je verstand compleet overboord gooit, dát zijn de zaken die het leven de moeite maken.

Als de hipsterpsycholoog er dan toch een term wil op plakken, laat het dan FOOL zijn. Fear Of Obliterating Life. Schrik om het leven uit te wissen, uit te vlakken. Fuck it, laat mij maar een fool zijn, dan. Ook gekken zijn gelukkig.

Het einde van het Waldorf Astoria

Het moet zowat één van de bekendste hotels ter wereld zijn: het Waldorf Astoria in het hart van New York. Of tenminste: was. Want het hotel bestaat niet langer, of toch niet meer op papier. Vorig jaar werd het gebouw gekocht door een Chinees concern dat het hotel volledig gaat ombouwen tot… een appartementsgebouw. Wall Street Journal maakte recent bekend dat bekend dat het hotel gaat sluiten in de lente van 2017, om pas opnieuw open te gaan in 2020. Zo’n 1.100 kamers van de 1.413 zullen omgebouwd worden tot appartementen. Er zullen nog zo’n 300 tot 500 kamers overblijven voor de reizigers. Voor de werknemers van het hotel is dat een bloedbad. Het hotel is 85 jaar oud, maar is op vele vlakken legendarisch te noemen. Waarom precies?

cd21028923ccc5286ce36bb0533b0125

1. Het hotel ontstond na een familieruzie.

William Waldorf Astor opende het Waldorf Hotel in 1893 voor vijf miljoen dollar. Zijn neef John Jacob Astor IV deed vier jaar later de deuren open van het Astoria Hotel er vlak naast. Ze maakten uiteindelijk een verbintenis tussen de twee, dat Peacock Alley werd gedoopt. Het hotel heette toen Waldorf=Astoria. Er werd geen koppelteken gebruikt, maar een gelijkheidsteken als knipoog naar die befaamde gang. Astor IV stierf op de Titanic.

QozBiFD2. Het was het eerste luxehotel ter wereld.

Het was het eerste hotel waar overal een telefoon, elektriciteit en aparte badkamers werd geïnstalleerd, wat bijzonder luxueus was in die periode.

3. Zonder het Waldorf was er geen sprake van het Empire State Building.

Weinig mensen weten dat het huidige gebouw niet het eerste was. Nee, het originele gebouw werd afgewerkt eind 19de eeuw, om in 1929 plaats te maken voor het Empire State Building. Het gebouw begon in verval te raken, nadat nieuwere en dus ook luxueuzere hotels in de buurt opkwamen. De eigenaar kocht de naam voor een symbolische euro en bouwde het wereldvermaarde Empire State Building.

C7zpwyd4. Het huidige gebouw is een vleugje Belgisch.

In het gebouw werd bijna 45 kubieke meter zwarte marmer verwerkt, dat werd geïmporteerd vanuit ons land.

5. Het was decennialang het hoogste gebouw ter wereld.

Het huidige gebouw was sinds de opening in 1931, tot 1963 het hoogste hotel ter wereld, tot een hotel in Moskou hen klopte met 7 meter. Het huidige hoogste is The Ritz-Carlton in Hong Kong, twee keer zo hoog als Waldorf Astoria.

18FDR1111.06. Er is een geheim treinstation onder het hotel.

De Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt gebruikte naar verluidt het roemruchtige Track 61 tot aan het hotel, het ‘geheime’ treinstation onder het hotel. Belangrijke gasten werden in private treinwagons rechtstreeks naar het hotel gebracht. Meer nog: de trein was zo groot dat de president er met zijn gepantserde wagen kon in rijden én er opnieuw uit, rechtstreeks in de lift van het hotel. Vandaag is Track 61 een verlaten ruimte, maar de versterkte ingang en vele geruchten vandaag doen vermoeden dat ze nog steeds in het geheim gebruikt wordt.

7. Het is het duurste hotel dat ooit verkocht werd.

Eind 2014 raakte bekend dat de Chinese Anbang Insurance Group het gebouw had gekocht voor net geen twee miljard dollar, een record. Opmerkelijk: door die deal zijn ze wel een belangrijke klant kwijt: de Verenigde Naties. Tot 2015 had de VN er een appartement continu ter beschikking, waar onder meer de Amerikaanse president en diplomaten tijdelijk kunnen gehuisvest worden. Die hebben ze nu verhuisd naar The New York Palace Hotel. Een officiële reden werd niet gegeven, maar door de overname van de Chinezen maken ze zich zorgen over de veiligheid na de geplande werken (lees: eventuele installatie van afluisteringsapparatuur).

Presidential

8. Elke Amerikaanse president verbleef er.

De duurste kamer in het hotel is The Presidential Suite, dat nagebouwd werd in de stijl van het Witte Huis. President Herbert Hoover (1929-1933) verbleef er meer dan dertig jaar nadat hij met pensioen ging. Sinds de start heeft elke president van de Verenigde Staten er wel eens gelogeerd. Dat zijn er -jawel- dertien in totaal!

543fd8fbc30d0_-_50575912_10-2146774 (1)9. Gasten als Buffalo Bill en de Dalai Lama sliepen er.

In het 123-jarig bestaan is ongetwijfeld half Hollywood de revue gepasseerd, maar ook het aantal hoogwaardigheidsbekleders is indrukwekkend. Zowat alle koningen ter wereld en zeker die van Europa hebben er al de nacht doorgebracht. Net als andere bekende gasten, van Nikola Tesla en Buffalo Bill tot de Dalai Lama en Muhammad Ali. Elizabeth Taylor was een graag geziene gast, net als Marlene Dietrich, en Grace Kelly werd naar verluidt verliefd op de banketmanager van het hotel. Sommige gasten hadden vreemde wensen. Li Hung Chang, een bekende Mandarijn uit de 19de eeuw, vroeg de chef om eieren klaar te maken, die hij zelf had meegebracht. Geloof het of niet, ze waren honderd jaar oud.

10. Het gebouw ademt geschiedenis.

Het idee voor het Panamakanaal ontstond er, de onderzoekscommissie naar de Titanic werd er geopend, er waren vredesgesprekken om de Koude Oorlog te bekoelen en in 1954 werden er zelfs Dodezeerollen verhandeld vanuit de kelder. Af en toe was er ook een politieke rel, zoals toen Yasser Arafat er verbleef.

5-waldorf-salad_65011. De Waldorfsalade vond er zijn oorsprong (duh!).

Kok Oscar Tschirky was een begaafde chef, die volop experimenteerde in de keuken. Hij bedacht in 1896 de befaamde Waldorf Salad. Die bestaat uit appels, walnoten, selder, druiven en mayonaise. Origineel bevatte het geen walnoten. Ook Eggs Benedict (toast, gepocheerd ei, Hollandaisesaus en spek) was zijn idee.

12. Het is ook de geboorteplaats van de Rob Roy.

In het oorspronkelijke hotel maakte een barman in 1894 een cocktail op basis van whisky. Dat deed hij naar aanleiding van een operette rond Rob Roy die toen speelde in New York, losjes gebaseerd op de gelijknamige Schotse volksheld. Vandaag is de Rob Roy een standaard geworden in veel cocktailbars.

13. Er waren nog andere primeurs in de keuken.

Het was het eerste hotel waar room service geïntroduceerd werd. In 1931 was het het eerste hotel ter wereld, waar een vrouwelijke chef werd aangenomen in de keuken.

2cf4a-73996487_10

14. Marilyn Monroe had er een vaste stek.

Marilyn Monroe noemde het jarenlang haar tweede thuis. Ze betaalde in 1955 zo’n duizend dollar per week om er te verblijven. Ze was er een jaar eerder komen wonen voor de film The Seven Year Itch, omdat ze er naar eigen zeggen de rust vond die ze in het chaotische L.A. miste. De befaamde scène met haar wapperende witte jurk werd even verderop in de straat gefilmd. Ze moest na een paar maanden door financiële omstandigheden verhuizen naar een ander hotel, maar bleef altijd een grote sympathie hebben voor het hotel.

2314150615. De piano van Cole Porter staat er nog.

Rond diezelfde periode dat Monroe er woonde, verbleef ook Cole Porter er. Hij had er zijn eigen suite in 33A. Cole Porter is een iconische pianist die stierf in 1964. Hij leefde 25 jaar lang in het hotel en vandaag is zijn Steinway nog steeds onderdeel van het vast meubilair. Zijn suite bestond uit vijf slaapkamers. Wie er vandaag een maand lang wil verblijven moet daarvoor zo’n 150.000 dollar ophoesten.

16. Frank Sinatra was verzot op de suite van Cole Porter.

Zo verzot dat hij bijna een miljoen dollar per jaar betaalde om ze als persoonlijke suite te houden. Tussen 1979 en 1988 was het zijn vaste verblijfplaats als hij niet in Hollywood vertoefde.

33A-ColePorterFoyer

17. Er werden drie miljoen maaltijden per jaar geserveerd.

Het hotel was al vanaf de beginjaren beroemd en berucht voor hun banketten. In de gloriejaren waren er maar liefst negen restaurants in het gebouw. Begin jaren 90 serveerde het hotel tot drie miljoen schotels per jaar, waaronder meer dan 13.000 kilo kreeft, 50 kilo kaviaar en 380.000 bakjes aardbeien.

Meetings-and-Events---Silver-Corridor-2048x1536

18. The Who werd er verbannen.

In 1968 maakte het personeel zich zorgen over de komst van The Who, omdat ze in het verleden al verschillende hotelkamers hadden verbouwd bij hun collega’s. Dus eiste de directie dat er op voorhand betaald werd. Toen dat niet gebeurde en ze terugkeerden na hun optreden, werd hen de toegang ontzegd en hun bagage weerhouden. Drummer Keith Moon slaagde erin om met voetzoekers de deur te forceren. Meer nog: ze werd volledig aan flarden geblazen, waarna de groep prompt de deur werden verwezen én verbannen voor het leven. Iets wat de directie blijkbaar vergeten was na een aantal jaar, want in 1990 vond er de ceremonie plaats ter ere van de intrede van The Who in de Rock and Roll Hall of Fame.

19. En toch raakte je er met veel weg. Heel veel.

Wie veel geld heeft, kan zich letterlijk en figuurlijk veel permitteren. Zo werd er ooit een gehele verdieping afgehuurd voor een groep rijke Arabieren, die hun eigen personeel hadden meegebracht. Blijkbaar liepen ze graag overal naakt rond en hielden ze er rare eetgewoontes op na, zoals het roosteren van slangen en… apen. Fidel Castro liep er ooit binnen met een groep levende kippen, en eiste dat ze meteen werden klaargemaakt.

543fd8f4edf88_-_5593992520. De allereerste pc werd er voorgesteld.

Op 12 augustus 1981 onthulde IBM hun eerste personal computer tijdens een persconferentie in het Waldorf Astoria.

21. Het hotel bood onderdak aan de kapper van Jackie Kennedy.

Kenneth Battelle, beter bekend als Mr. Kenneth, kreeg de de titel van ‘s wereld eerste celebritykapper. Hij knipte het haar van onder meer Marilyn Monroe, Audrey Hepburn en werd wereldberoemd dankzij de look van Jacqueline ‘Jackie’ Kennedy. Hij had onder meer haar haar gedaan, net voor de aanslag in 1963. In 1990 werd zijn kap- en beautysalon vernield door een brand, waarna hij verhuisde naar het Waldorf. Hij overleed in 2013.

about_mh

Nieuw op Netflix: Stranger Things

Op de een of andere manier grijpen we in de zomer vaak naar boeken met een dramatische inslag, waarbij moordlust, horror of bovennatuurlijke krachten de hoofdrol hebben. Een soort tegenwicht voor de ontspanning, misschien. Netflix serveert nu iets gelijkaardigs: Stranger Things.

Stranger-Things-Netflix

Het verhaal?

Mike, Dustin, Lucas en Will zijn vier kinderen, die in 1983 dol zijn op alles wat met wetenschap en science-fiction te maken hebben. Comics, Star Wars, Tolkien… nerds avant la lettre. Niet bijster populair op school ook, maar voor elkaar gaan ze duidelijk door het vuur. Op een avond verdwijnt Will op een mysterieuze manier, net op hetzelfde moment dat iets vreemds ontsnapt uit een dubieuze overheidsinstelling vlakbij. Zijn moeder klopt radeloos aan bij sheriff Hopper, die in het uitgebluste dorp Hawkins hoopt zijn demonen uit het verleden te vergeten. Terwijl de vrienden op zoek gaan naar Will, stoten ze op de plek waar hij verdween op een leeftijdsgenootje: een bang meisje dat amper kan spreken met een mysterieus getal op de arm getatoeëerd. Het duurt niet lang vooraleer duidelijk wordt dat er meer aan de hand is. Véél meer.

strangerthingsposterStranger Things is meer dan de zoveelste reeks rond een verdwenen kind. Dat heeft alles te maken met de bijzonder knappe setting die de eighties ademt, waarbij je na één aflevering al goesting hebt om bij wijze van spreken de VHS in huis te halen, maar ook met de bijzonder slimme casting. Nochtans is het niet simpel om een reeks te laten dragen door onbekende kinderen, met enkel Winona Ryder als bekende naam in de cast. Serieus, je vergeet bij momenten simpelweg dat de kinderen acteren. En ben ik de enige die het trio aanzie als een jonge Chris Rock, die gast uit The Omen en that dude from The Goonies? In elk geval, diegene die de casting verzorgt heeft… straf! Ook de soundtrack blijft aan de ribben kleven. Die komt overigens van S U R V I V E, een band uit Austin (Texas), die zichzelf een vintage synth band noemt. Boy, zelfs de begingeneriek heeft iets weg van Nicholas Winding Refn.

Je kan er vooral niet omheen dat de makers, Matt en Ross Duffer, een eerbetoon houden aan hun jeugdhelden, met daarbij dezelfde leefwereld die ze eerder al etaleerden in de reeks Waynward Pines. Daar werkten ze al met bekende regisseurs als M. Night Shyamalan en James Foley (House of Cards). Voor deze reeks zaten ze zelf in de regiestoel, afwisselend met Shawn Levy (Night at the Museum), die optreedt als producer.

103_013r.0

Hun grootste jeugdheld is duidelijk Steven Spielberg. Naast de affiches van The Thing van John Carpenter, The Evil Dead van Sam Raimi en ook Nevermore, een knipoog naar Edgar Allen Poe, bulkt de film van referenties naar de eerste films van Spielberg. En dan heb ik het niet alleen over de poster van Jaws, maar ook cinematografische verwijzingen. Sommige scènes lijken zo geplukt uit zijn films. De schuur in de openingsscène, met de verlichte mist op de achtergrond doet denken aan E.T., het kleine zusje Holly met haar paardenstaartjes lijkt dan weer op de jonge Drew Barrymore daarin. Een rip-off is het echter niet, daarvoor heeft de reeks te veel een eigen stijl. Al is de sfeer van The X-Files nooit veraf. Naar eigen zeggen kwamen ze overigens veel vaker uit bij Stephen King dan bij Steven Spielberg.

4cs6zhh78iob-full

Heel knap is dat in dit tijdperk van duizend digitale mogelijkheden, de special effects beperkt worden tot een minimum. De grootste spanningsvelden worden gecreëerd door de eenvoud van dichtklappende deuren, muziek die onverwacht speelt en vooral het spel van duisternis en licht.

stranger-things-netflix-dungeons--dragons

Stranger Things is het soort televisie dat we vandaag te veel moeten missen in de mainstream televisiewereld, de reden dat klassieke zenders dringend meer werk moeten maken van eigen producties. De opbouw zit goed ineen en het einde bevat wat voorspelbare elementen, maar dat mag de pret niet drukken. Hieronder vind je de trailer, die de sfeer al aardig weergeeft. Maar ik zou je durven adviseren om ze niét te bekijken en meteen de hele reeks te bingewatchen. Aanrader!


Stranger Things, vanaf 15 juli op Netflix.
(Foto’s Netflix)

Bouw zelf het kasteel van Disney

wp-image-237110052jpgHet was al een tijdje een hardnekkig gerucht. Nadat Disney een pak franchises liet -haha- ombouwen tot LEGO-sets én in mei minifiguren van de Disneypersonages zelf lanceerde, pakken ze nu uit met hét symbool: het kasteel van Assepoester. Het befaamde kasteel waarrond zes parken zijn gebouwd, kan straks ook nagemaakt worden in LEGO.

Met iets meer dan 4.000 stukken is het een behoorlijk imposant stuk geworden. LEGO zet overigens de laatste tijd wel meer in op grotere stukken, gezien het succes van de Modulars. Recent nog bracht LEGO de Big Ben uit (van 4.163 stukjes) en de brandweerkazerne van Ghostbusters (een whopping 4.634 stukjes). Duur ook, maar een droom voor de AFOL (Adult Fan Of LEGO).
28163068801_21016562fd_k
Het kasteel van Assepoester is gebaseerd op het iconische kasteel van Walt Disney World in Florida, dat ook als inspiratiebron diende voor dat in Disneyland Parijs. Het origineel staat in Anaheim in Californië. Leuk detail: het origineel is eigenlijk het kasteel van de schone slaapster. Ook opvallend: in deze nieuwe set zijn er vijf minifiguurtjes voorzien (Mickey Mouse, Minnie Mouse, Donald Duck, Daisy Duck en… Tinkerbell) maar Assepoester zit er niet bij. In de ‘kinderversie’ van de LEGO-reeks Disney Princess maakt ze er wel deel van uit, overigens.

27625191943_8d15a6969f_kHet kasteel zelf bestaat uit een gedetailleerde façade, versierde balkons, vier verdiepen en een toren. Op het tweede verdiep zien we de setting uit Belle en het Beest, op het derde een knipoog naar de leerlingtovenaar uit Fantasia. Op de vierde verdieping is er een slaapkamer, in de toren een keuken. Daarboven zien we een spinnewiel als in het verhaal van de schone slaapster. De gouden spiegel en de appel daar nog eens boven verwijzen dan weer naar Sneeuwwitje. Als je het dak wegneemt vind je in de geheime ruimte nog het glazen schoentje en een sprookjesboek. En ook Aladdin en Brave zijn niet ver weg.

27625191283_65fa3e14b8_kDe set is 74 cm hoog, 44 cm breed en 31 cm diep. Het kasteel (setnummer 71040) zal vanaf midden augustus al te verkrijgen zijn voor VIPs (u moest al uw kaart aangevraagd hebben!) en vanaf 1 september voor het grote publiek. De richtprijs is 349,99 euro. Best wel prijzig, maar op het eerste zicht ziet het er alweer een heel fijn stuk uit, dat ongetwijfeld ook een collector’s item wordt.

www.lego.com

Omdat ik Vlaming ben

Als kind is het de meest bevreemdende en beangstigende ervaring: dat de wereld zo groot is dat je het niet kunt vatten. Ik groeide op in een gemeente en later in een dorp, waar vandaag soms nog altijd de tijd lijkt stil te staan. De burgemeester speelt er met zijn duiven, zijn trouwste schepen heeft een café onder de kerktoren. De stoet rond Sint-Maarten is het hoogtepunt van het jaar, de vele kermiskoersen het excuus om op straat te komen, gewapend met een barkruk en een goedkope pils. En de kloosterzusters die op het schooldomein wonen, hebben er achter de schermen nog altijd veel te zeggen. We betaalden nog in frank, konden elk lied van Tien om te Zien meezingen en voor knikkeren hadden we geen app nodig.

2954435251_1_9_YLiXBMpSIn onze vakanties gingen we nooit ver. We hadden niet het budget om het vliegtuig te nemen, met de caravan naar Spanje of Zwitserland was ook al luxe. Mijn ouders hielden het met drie kinderen graag dicht bij huis. Bellewaerde, een dag aan zee, het stripfestival, een wandeling langs de Vestingen in Ieper, meer moest het niet zijn. We leerden houden van de eenvoudige dingen in het leven, misten niets. Content met een huurvideo, in de wolken met een vakantiestripboek.

Mijn vader was en is een hardwerkende mens. Heeft niet altijd veel geluk gehad in het leven, maar leerde ons wel wat trots en principes waren. Iets dat hij geërfd heeft van mijn grootvader, die daar zijn redenen toe had. Hij had in de oorlog letterlijk moeten vechten voor wat hij had. Onze generatie kan het niet inbeelden wat het is om te vechten voor je huis, om te overleven in je eigen dorp, om opgesloten te worden als kind.

VlagGZMijn grootvader was een Vlaming in hart en nieren, poneerde hij. Hij vierde elk jaar zijn Vlaamse feestdag, wilde begraven worden met de Vlaamse leeuw op zijn kist. Zijn waarden waren het belangrijkste dat hij had. Hier had hij voor gestreden. Hij wilde de wereld niet verbeteren, maar zorgen dat de mensen die hij graag zag het goed hadden. Eigen volk eerst, zou ik bijna durven zeggen, ware het niet dat het zo’n zware en negatieve klank kreeg dat neigt naar radicaal racisme. Als we gingen, stond de Franse televisie op. Hij had een caravan en later een klein huisje aan de Bretoense kust waar hij goed kon aarden. Van de Fransen hield hij. Wie zijn geschiedenis kent, kon hem niet verwijten dat hij met de Duitsers niet hoog opliep. Op politiek had hij overal vrienden. Zolang ze maar niet hoog van de toren bliezen en hun zakken niet vulden op andermans kap.

Ik groeide op met een diep ontzag voor zoveel geloof in je principes, voor zoveel respect voor je afkomst, voor zoveel belang aan datgene wat je rechthield in het leven. Gaandeweg, als je langzaam maar zeker volwassen wordt, zie je hoeveel onwaarheden de wereld bevat, hoe je soms bijna alleen maar jezelf meer kan geloven en dat je jezelf kan verliezen als je jezelf verloochent. Ik heb geleerd dat de wereld groot is, mooi en lelijk tegelijkertijd. Ik heb geen politieke voorkeur, hecht geen belang meer aan godsdiensten en beroepshalve heb ik geleerd om alles kritisch en vanuit een perspectief te bekijken. De nuance moet je zelf leggen. Een ander doet het niet meer.

Fietsen-Meetjesland

Gaandeweg is onze wereld veranderd, zijn kleine dorpen zeldzaam geworden. Grenzen zijn open gegaan, munten zijn dezelfde geworden, oorlog is anders dan vroeger maar meer dan ooit voelbaar bij ons. We haten België, we houden van België. En Vlaanderen? Daar zwijgen we over. Want wie vandaag een Vlaamse vlag buitenhangt, wordt meteen bestempeld als rechts, extreemrechts bijna. Door de jaren heen werd de vlag en het gedachtegoed geannexeerd om politieke standpunten te verpakken, een excuus voor het verbeten vasthouden aan ideeën van een wereld die al lang niet meer de onze is.

“Blijf met uw fikken van de Vlaamse leeuw. Zoek u een ander symbool.”

Mijn grootvader was verre van perfect en hij is er al heel lang niet meer. Maar ik zou heel graag een Vlaamse vlag buiten hangen, als eerbetoon aan hem, mijn vader, de aarde waar ik opgroeide, waar ik zoveel geleerd heb, waar mijn principes geworteld zijn, waar ik heb leren houden-van, waar ik mijn kinderen laat opgroeien. Mijn bakermat, mijn roots, mijn thuis. Daar waar de wereld nooit veraf is. Ik ga niet op de borst kloppen omdat ik Belg ben of Europeaan. Er bestaan geen grenzen meer, zeker sinds het internet. Maar Vlaanderen heeft een warme plek in mijn hart, omdat het in mijn hoofd altijd blijft staan voor trots, respect en positief vooruitkijken.

Vlaamse-Leeuw-420x305Het is triest om te zien dat het politiek zo misbruikt wordt en dat er ook belachelijk veel idioten zijn die meegaan in die politieke perceptie. Stop daarmee, onnozelaars. En leer je kinderen in de plaats wat meer open te staan voor iedereen, welke afkomst of achtergrond ook. En leer het kennen, in plaats van angst te indoctrineren. Dat je zelf geen respect kan krijgen als je niet leert wat respect is. Wees trotse inwoner van je dorp/gemeente/stad, wees trotse West-Vlaming, wees trotse Vlaming, wees trotse Belg, Europeaan, wereldburger. Wees trots. En heb respect.

Als je dan toch een vlag wil koppelen aan waanideeën, vastgeroest aan een oude tijdsgeest en domme naïviteit, doe het dan met een vlag met een schaap op. Eentje dat hersenloos volgen illustreert, met veel geblaat en weinig wol. Maar blijf met uw fikken van de Vlaamse leeuw. Zoek u een ander symbool.

Als kind zong ik dit al mee. En graag mee. Ik hoop dat ik dat nog lang mag doen, zonder dat het verder afgezeikt of scheef bekeken wordt. En ik hoop voor u hetzelfde.

Marvel kiest voor een verrassend nieuwe Iron Man

Lezers van comicbooks zijn al aardig wat gewend. De plottwists, nieuwe personages en soms absurde verhaallijnen vliegen hen wekelijks om de oren. Dat is altijd zo geweest, maar sinds Hollywood op de kar sprong, kunnen we ons moeilijk een andere Spider-Man inbeelden dan Peter Parker of een andere Captain America dan Steve Rogers.

Maar Marvel gooit de identiteit van hun klassieke helden de afgelopen jaren aan een sneltempo om. Opvallend: met die beweging komen ze ook tegemoet aan de kritiek dat de helden al decennialang vooral blank zijn. Waardoor er opnieuw een hetze ontstaat omdat het eerder een soort van compensatie lijkt te zijn. Enfin: er wordt de laatste tijd opvallend veel voor vrouwen en gekleurde personages gekozen. Een bloemlezing:

Spider-Man: van Peter Parker naar Miles Morales

spideydeadPeter Parker werd voor het eerst in 1962 geïntroduceerd, dus mocht het op zijn minst een schok genoemd worden toen Parker in 2012 in het 700ste nummer van The Amazing Spider-Man het loodje legde. Hoewel er een nogal mottige verhaallijn werd aan gekoppeld, was het einde toch definitief. Zijn dood zorgde in eerste instantie voor verontwaardiging, maar het bleek al snel een geniale marketingzet. Het nummer werd een waar succes qua verkoopcijfers.

milesmorales.0Anderhalf jaar later dook Miles Morales op, een zwarte jongen met Spaanse roots. Hij raakt besmet door een radioactieve spin (jawel, alwéér) uit een labo dat deze keer het bloed van Peter Parker reconstrueert. Maar die staat niet bepaald te springen om zijn rol over te nemen. Het idee voor Miles Morales ontstond volgens de makers toen Barack Obama grote kans maakte om president te werden. Voor het beeld inspireerden ze zich naar eigen zeggen op de jonge rapper/acteur Donald Glover, die door zijn gastrollen in 30 Rock en zijn vaste rol in Community bekend raakte. Fans hoopten dat hij de rol van de nieuwe Spider-Man zou vertolken, maar die ging uiteindelijk naar Tom Holland. Leuk detail: Glover werd nu wel aan boord gehesen voor de standalonefilm, maar niemand wil bevestigen of hij effectief ook Morales zal vertolken. En zijn twee Spider-Mans wel mogelijk in één Hollywoodfilm?

Captain America: van Steve Rogers naar Sam Wilson

All-New_Captain_America_Vol_1_1_TextlessSteve Rogers werd voor het eerst geïntroduceerd in 1941 als Captain America, in een tijdperk dat de VS nood had aan een all American hero die het opnam tegen boosaardige nazi’s. In 1969 ontmoet hij in de comics een zekere Sam Wilson die hij opleidt tot de superheld The Falcon, overigens de eerste African-American die opdook in de mainstream comicbooks. In 2006 lanceerde Marvel de reeks Civil War, waarin Captain America en Iron Man lijnrecht tegenover elkaar kwamen te staan. Die reeks werd ook als basis gebruikt voor Captain America 3. Het grootste en belangrijkste verschil is dat Steve Rogers het loodje legt op het einde van die comicreeks, waarna Sam Wilson de rol van Cap voor zijn rekening neemt. Er komt opnieuw een vreemde verhaallijn te pas én een vreemd testament, waarin Cap pleit dat zijn beste vriend Bucky Barnes de nieuwe Captain America wordt. Of diezelfde redenering gevolgd wordt in de toekomstige Marvel-films is niet duidelijk.

Thor: van Thor naar Jane Foster

fc2ed790-b0a6-0132-4679-0e9062a7590aOok Thor gaat al mee sinds 1962. De zoon van de mythische god Odin is de enige die de beruchte hamer Mjolnir kan hanteren. Hij maakt niet alleen deel uit van The Avengers, maar heeft ook regelmatig ambras met zijn adoptiebroer Loki. De reeks kreeg vaak een reboot, maar altijd met hetzelfde personage, simpelweg omdat er maar één Thor kan zijn. Maar Marvel zou Marvel niet zijn als ze ook die regel aan hun laars zouden lappen. In 2014 lanceerden ze een verhaallijn waarin hij zijn linkerarm verliest tegen een vijand. Een onbekende vrouw pikt daarna de hamer op en erft de krachten. Thor probeert die nog terug te krijgen, maar hij legt er zich uiteindelijk bij neer. Hij besluit daarna om door het leven te gaan als Odinson en bestrijdt het kwade met een grote bijl en een prothetische arm. De vrouw wordt later onthuld als Jane Foster, de grote love interest van Thor. De makers benadrukten dat ze geen andere naam meekreeg: ze bleef aangesproken worden als Thor. In de film wordt Jane gespeeld door Natalie Portman. Durven ze op het witte doek de switch maken straks? De opnames voor de derde film van Thor zijn volop bezig.

Iron Man: van Tony Stark naar Riri Williams

imvim2015_promoIron Man gaat al mee sinds 1963 en werd altijd al geportretteerd als het alter ego van Tony Stark, een steenrijke en briljante ingenieur/zakenman die een mechanisch pak bouwt waarmee hij het opneemt tegen een waslijst bad guys. Stark is ook een van de stichters van het superheldenteam The Avengers. Maar ook hij mag zijn boeltje pakken. Vorige maand verscheen Civil War II, waarbij Iron Man het na Captain America het nu aan de stok krijgt met Captain Marvel. Ook dat was een hit. Er werd een tweede oplage besteld twee weken voor de effectieve releasedatum. In de comic zien we hoe Riri Williams in het oog springt bij Stark nadat ze een Iron Man-pak thuis ontwikkelt. In de verhaallijn (die nog moet verschijnen) heeft Stark het lastig met de dood van zijn beste vriend Steve Rogers, de slechte papieren van zijn bedrijf en andere geheimen uit het verleden. Hij geeft daarbij de fakkel door aan Riri. Hoe dat gebeurt, is nog niet duidelijk. En ook niet als de naam Iron Man behouden blijft. De film Iron Man was in 2008 de start voor een reeks superheldenfilms, dat ondertussen uitgroeide tot een indrukwekkende en winstgevende franchise. Robert Downey Jr. zette hem voortreffelijk neer, maar na drie eigen films en voorlopig drie bijrollen lijkt zijn rol wat uitgespeeld. Zouden ze ook hier durven kiezen voor een volledig andere aanpak?

Het is al wat geweest

Het is al een geschifte week geweest.

pexels-photo-110088

Op maandagavond zag ik opnieuw mijn bed niet voor 2.30 uur en bevond ik me (weeral) nuchter tussen een groep mensen die al stevig gezopen hadden. Amper vijf uur later ging ik nog met volle goesting werken, maar nauwelijks een uur later liep het al helemaal mis. Ik zag een trillende lip van colère, een blik alsof ik net een geweldig schattige hond had doodgereden voor een groep schoolkinderen en frustraties die nazinderden. In je hoofd is het een heel andere versie van de waarheid, klinkt het logischer en begrijp je totaal niet waarom de ander niet meestapt in je situatie. Maar tegelijkertijd besef je ook dat het begrijpelijk is, dat standpunt, dat er ook daar ergens wel waarheid in zit. En al bedoel je het goed, je koopt er niets mee voor de ander. Integendeel soms. En ook dat moet je leren aanvaarden. Ik troost me met de gedachte dat er nog mensen zijn die zich zo voelen of op hun bakkes krijgen, zelfs al vragen ze er niet om.

Het is al een geschifte maand geweest.

traffic-car-vehicle-black

Met zaken die ik onderschat had, met elke avond dezelfde belofte aan mezelf dat het toch eens tijd was om het anders aan te pakken. Dat er ooit toch eens een uitweg moest zijn uit die chaos. Uit die kermismolen van zes uur slapen en elke dag weer presteren. Dat er ooit toch een manier moest zijn om niet enkel maar naar adem te moeten happen, maar even te blijven drijven. Zonder het idee dat je elk moment kan verzuipen. Mijn dagelijkse Instagramfeed is als een dagboek geworden, eentje dat duidelijk maakt dat het allesbehalve kalm is. Maar het is ook een façade voor zo verschrikkelijk veel zaken die alleen ik kan denken of voelen.

“Ik hoop dat we misschien met zijn allen eens durven zeggen dat het genoeg is om alles te moeten, om alles te zijn en om alles te moeten zijn.”

Een festival, een interview op hotel, een trouwreceptie en dan opnieuw tot een stuk in de nacht uitgaan en dat op nog geen 24 uur tijd. Het lijkt geestig en het is het ook bij momenten. Maar het is ook zo belachelijk intens, het vreet zo onwaarschijnlijk veel energie om die façade op te houden. Je doet het jezelf aan, ja, maar soms is er geen weg terug of andere richting mogelijk. Ik troost me met de gedachte dat er nog mensen zijn die achter de schermen compleet anders zijn, even alles loslaten dan en slechts aan hun halve trouwboek hun ware gelaat durven tonen. Als ze al dat geluk hebben.

Het is al een geschift jaar geweest.

people-train-public-transportation-hurry

Ik kan alleen maar het woord intens opnieuw gebruiken. Ik heb dingen gedacht die ik nooit had durven denken, kronkels in mijn hoofd zien passeren die ik nooit had durven inschatten en zaken gevoeld die je altijd weglacht met ‘bwaja’, ‘çava’ en ‘druk’. Het lijkt alsof mijn hersenpan momenteel heringericht wordt, terwijl iedereen er rotsvast van overtuigd is dat het nog steeds dat ouwe vertrouwde interieur is. Het is bizar: hoe creatiever het wordt in je hoofd, hoe vastgeroester je handelingen worden. Hoe meer je lijk te willen, hoe minder je lijkt te kunnen. Hoe je hoopt op zaken die beter worden en hoe ze in de praktijk als een boemerang in je gezicht kletsen. Hoe groter de goesting, hoe groter het onbegrip. Hoe intenser de hoogtes, hoe intenser de laagtes. Ik troost me met de gedachte dat het ooit wel eens allemaal moet stilvallen in mijn hoofd en dat we misschien met zijn allen eens durven zeggen dat het genoeg is om alles te moeten, om alles te zijn en om alles te moeten zijn.

Bang voor het niets en bang voor het alles: deze tekst kon het bij momenten niet beter omschrijven. (Foto’s Pexel)

Lego verlegt (buitenaardse) grenzen

528777main_pia13746-43_fullIn 2012 forceerden het twee studenten al eens om een LEGO-mannetje de ruimte in te sturen door het vast te binden aan een weerballon. Met huis-, tuin- en keukenmateriaal werkten ze het geheel af: één van de moeders naaide een nylon parachute zodat het mannetje veilig terug zou kunnen keren uit de stratosfeer. Regelmatig duiken berichten op van mensen die hetzelfde proberen, maar wat NASA vandaag forceert, is ongezien.

Sinds gisterenavond vliegen drie LEGO-figuurtjes in de baan rond Jupiter. Na een reis van vijf (!) jaar kwam het ruimteschip Juno aan, vlakbij de planeet. Niet enkel om de mannetjes af te leveren, natuurlijk, maar vooral om de planeet te onderzoeken. Het initiatief om figuurtjes mee te sturen kwam er van LEGO en NASA, die zo hopen kinderen warm te maken voor wiskunde, wetenschap en technologie.

LEGO-space-minifigs

Het eerste figuurtje illustreert passend Jupiter, de koning van de Romeinse goden. Het figuurtje draagt ook een bliksemschicht om hem als god van de bliksem te tonen. Figuurtje nummer twee is Juno, een Romeinse godin én de vrouw van Jupiter. Zij staat bekend voor haar zoektocht naar de waarheid, vandaar dat ze een vergrootglas als accessoire meekreeg. Het derde figuurtje is niét mythisch: Galileo Galilei was de Italiaanse astronoom, die heel wat belangrijke ontdekkingen deed over het heelal. Hij houdt een miniatuurversie van de planeet en een telescoop vast.

De figuurtjes bestaan niet uit plastic, maar uit ongeschilderd aluminium. Er werd daarvoor gekozen, zodat de figuurtjes niet zouden aangetast worden tijdens de harde omstandigheden van de vlucht. Omdat ze niet geschilderd zijn, werden hun gezichten gegraveerd. Ze bestaan ook uit één geheel. De figuurtjes worden binnen een jaar gedropt in de atmosfeer nadat het schip al die tijd rond de planeet circuleert.